Zeynep Nal

Kendi karakteri olan makineler kuruyorum — şikâyet eden bir daktilo, fısıldayan takılar, birey olmak isteyen bir elbise, geceleri Ay'ı izleyen bir bina. Kod, elektronik, hikâye ve mekân arasında dolaşan işlerim; makinelerin ne kadar insanlaşabileceğini, bizim ne kadar makineleştiğimizi soruyor. Şiirsel bir görüntü, sayısal bir omurga.